Anilarin gölgesinde yürümenin dayanilmaz acisi..


Hayat her seye ragmen kendi akisinda zamanla yarisiyor...sonra zamana yenik düsecektir kuskusuz. Geride anilarin dayanilmaz sancisinda kalirsin. Sonra masalimsi bir tad birakip kaybolacak ufukta. Belki de gecenin karanligina düsecektir. Hep güzel olan yarinlara dogru düsünebilmek, bunun adi umut. Gecmisin anilari birakabilirse eger. Baska türlüsü de mümkün degil zaten. Cünkü dünü unutarak yarin olmaz. Yarin dünün bir devamidir ve bu gün ise kisa bir andir. Kesintisiz yürüyüste hep dün oldu, bugün yarina cikacaktir. Payimiza düsen ise paylastigimiz güzelliklerin dayatan sancisi. Dünü zozanda yasamak ve sevdiklerinizin gülümsemelerinde ne hostu. Onlari anmadan gecmek olmaz zaten.


Gecenin mavisi cökmüstü daga. Yildizlar kaynasiyordu ve uzakta bir ciglik yankilaniyordu. Gecelerde sesler hep canlidir. Bir vasak bagirmasi, bir tilki cigligi bir baykus ötüsü ya da kurbagalarin ahengindeki ses, Golamara'da bir tatti. Önümüzdeki öküzlerin yüküyle gece yolculugu ve babalarimizin isligi bir baska düserdi geceye. O ani yakalayabilmek ve yeniden yasayabilmek zor ama bir canli ani. Cosku doluydu yasam. Ölümsüz yasamin geride kalan anilarinda bunu yasamak bazen bir iskence. Cünkü o ani bir daha yasayamamak ve sevdiginizi bir daha görememek bir acidir. Canli anilarin o güzel durusunda tek kaldiniz. Onun icindir türkülerin nagmeleri hep yanik düser. Hele bir de o türküleri kendileri söylemisse ve dinliyorsaniz bir yalnizlikta.


Yayik yayardi yasli teyzem, sürsümün ucunu tutarken elleri hünerli. Tirpancilarin yorgun bedeninde gülümsemek bir baska düserdi payima. Gecelerin yalnizliginda gecmisin o doyumsuzlugunu yeniden bilince cikarabilmek, her insanin olmazsa olmazi oluyor bazen. Bu da insana olan sevdamiz, topraga olan bagliligimiz, degerlere olan saygimizin geregidir. Cünku insani yaratan degerlerdir. Degerlerin bittigi yerde insanin esamesi kalmaz.


Umudlarin tükendigi yarinlarda da kara bulutlar dolanir daglarda. Anilarin sevgisinde yarinin güzelliklerine merhaba...



Welî Sebrî

<<geri