Sebri Arıf


Sebrî Arıf, babam oldugun icin degil sadece, güzel bir insan oldugun icin seni aniyorum. Kovik'te her insan güzelligiyle bir ani birakmistir. Sebri Arif(sahin) anilariyla yüregimde bir güzellik birakmis bir kisiliktir. Nükteli sohbetleriyle köyde her kesin sevgilisi olmustur. Hep umudum oldu, biricik degerimdi. Tatli sohbeti, derin hosgörüsü ve insana deger verisindeki güzelligiyle hep anilarimda kaldi. Zira babalik sorumlulugunda ve benim ona olan saygimda kusur hic olmadi.


Son yillarda benden dolayi da epeyce aci cekti. Ömrü ciftcilik ve cobanlikla gecti. Ben anilardan yola cikmayacagim zira sahsidir. Aramizdaki bag aileviydi. Ama su kadarini söyleyebilirim ki yillarca babama destek verdim. Onun da destegi bana olan sevgi ve saygisiydi. Iki iyi dost, paylasimda yoldastik babaligin ötesinde. 1990 li yillarda ben kendisinden uzakta hasretle gecirdim günlerimi. O ise acilariyla. Babam yataklik sucundan yakalanan 15 kisiden biri. Sucu yemek yedirmek ve karsiliginda ihbar ile iceriye düsmektir. Babam yakalandiginda kanserin pencesine yakalanmisti. Ameliyat sonrasi iceriye alinir ve iskenceye ugrar. Zalim yillardir. Onun iceriye düsmesi hem onur verici, hemde acinin kendisi oldu benim icin. Sonrasinda köyu terketmek zorunda kaldi. Aile paramparca oldu. Bir süre sonra da vefat etti. Ölümünden üc gün öncesinde yaninda bulundum... Tüm güzelligiyle kollarimdaydi. Bilinci yerinde ve anilarda gezintilerimizle son buldu yasam.


Esprileriyle her zaman sendi. Haydar Akbal, Ali Riza Gülsever, Hasan Akkoyunl'a sürekli espirinin icindeydiler. Zira en güzel arkadasligi bunlarla yasiyordu. Kovik'in bir gülü daha solmustu. Hic bir zaman panik yasamaz ve yasatmaz bir kisilikti. Güler yüzlü, dürüst, namusluca yasadi. En zor sey kendisi icin birilerine muhtac olmakti. Bu korkularin en büyügüydü. Ama bu muhtacligi yasamadi. Söz konusu kisi insanin babasi olunca belki objektiflik kacar...ama elimden geldikce detaya inmeden yazdim. Objektif kalmaya calistim. Onu hep sevdim, anilarimda yasatiyorum. Kendisinin yoklugunu kendimde yasiyorum. Sevdi, sevildi ve renkleriyle ani birakti. Sadece babam oldugu icin degil, bir güzel insan olarak Kovik'te yasadi. Zozanlarin sevdalisi, daglarin hayraniydi. Bilge bir kisilikti.


Anilarimiz bizim, sevdalarimiz bizim...espirileri hepimizin oldu. Kendisini yadediyorum...Yasami dogma, büyüme ve ölümle algiliyorum. Yasami da rengin güzelliginde selamliyorum... Sebrî Arif'in anisi önünde saygiyla egiliyorum... Babacigim ölümün acimasizligi karsisinda kendimi cok ama cok yalniz hissediyorum... Ölüm adin kalles olsun, der bir yazar... Kallesligin ötesinde acisini dindirmek bir baska zordur... Payima sadece anilar düsmüstür...


Saygiyla....



<<geri

Oglun, Welî Sebrî